در این گفت‌وگو، به بازخوانی و بازشناسی دولت‌سازی و سیاست‌گذاری‌های نهاد آموزش در افغانستان معاصر می‌پردازیم. سیاست‌گذاری در آموزش و پرورش از حیاتی‌ترین حوزه‌های سیاست‌گذاری عمومی دولت‌ها به‌شمار می‌رود. در جوامع دانش‌محور امروزی، آموزش باکیفیت، برابر و سکولار جزو حقوق بنیادین شهروندی و از جمله وظایف اساسی دولت مدرن است. در دولت‌های مدرن سعی می‌شود بر بنیاد موازین دموکراتیک به این مطالبه و وظیفه در قالب فرایندها و سیاست‌گذاری آموزشی پاسخ درخور و بروز ارایه شود. با این‌حال و با مرور فراز و فرودهای این روند در متن افغانستان و تجارب ناکام بیش از یک سده‌ ذیل سیاست‌های آموزشی، می‌توان مدعی شد که ناکامی نهادسازی دولت‌ها در افغانستان تابعی از ناکامی سیاست‌گذاری‌های آموزشی بوده است. بر این اساس، آیا بازگشت دوباره‌‌ی طالبان به‌عنوان نماینده‌ی نگرش ارتجاعی در قبال آموزش مدرن را می‌توان دلالتی بر ضعف و ناکارآمدی سیاست‌گذاری آموزشی طی فرایند ناقص دولت‌سازی و استمرار و تداوم و نیز تشدید و تعمیق این روند پنداشت؟ این پرسش و پرسش‌های دیگر را با داکتر نورین نظری، کارشناس آموزش در حوزه‌ی فرهنگ، اجتماع و زبان مطرح و بررسی خواهیم کرد.